SURA 28. KASAS

SURA 28. KASAS
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ta, Sinë, Mimë.
2. Këto janë ajetet e librit (të Kur'anit) të plotkuptueshëm.
3. Që po t'i lexojnë ty nga lajmi rreth Musait, e që është e vërtetë
për një poppull që beson.
4. Me të vërtetë, faraoni ka ngritur kryet lart në tokë, e popullin e
saj e grupëzuar dhe një grup prej tyre e shtyp, ashtu që djemt e tyre
ua mbyt, e gratë e tyre ua lë të jetojnë. Vërtet, ai ishte prej më
shkatërrimtarëve.
5. E Ne duam t'i lartësojmë ata që u shtypën në tokë, t'i bëjmë
udhëheqës dhe t'i bëjmë trashëgues.
6. Dhe atyre t'u japim pushtet në tokë, e faraonit, Hamanit dhe
ushtrisë së këtyre dyve t'ua tregojmë atë që ruheshin (ia kishin
frikën).
7. Ne nënën e Musait e inspiruam: t'i japë atij gji, e kur të keshë
frikë për të, atëherë atë hidhe në lumë, e mos u frikëso as mos u
pikëllo, se Ne do ta kthejmë atë ty dhe do ta bëjmë atë nga të
dërguarit.
8. E atë e gjeti familja e faraonit, ashtuqë në fund ai t'u bëhet atyre
armik e dëshprim. Vërtet, faraoni, Hamani dhe ushtria e tyre ishin
kundërshtarë (gabonin me qëllim).
9. E gruaja e faraonit tha: "Shpresë gëzimi për mua dhe për ty, mos e
mbytni atë, ndoshta do të na sjellë dobi ose do ta adoptojmë për
fëmijë". Pra ata nuk e dinin rrjedhimin.
10. E zemra e nënës së Musait agoi e zbrazët (kur kuptoi se ka rënë në
duar të faraonit) dhe gati ta zulojë atë (fëmijën), sikur të mos ia
206
forconim Ne zemrën e saj që të bëhet e bindur (në premtimin e Allllahut).
11. E ajo i tha motrës së tij: "Gjurmoje atë", kurse ajo e shikonte atë
prej së largu dhe ata nuk e hetonin (se ishte motra e tij që e
përcjell).
12. Ndërsa Ne ia patëm ndaluar atij më parë thithjen e gjinit, e ajo
(motra e Musait) tha: "A doni t'ju tregoj për një familje që do të
kujdeset për të dhe që do të jenë të sinqertë ndaj tij?"
13. Dhe ashtu atë e kthyem te nëna e vet që ajo të jetë e kënaqur e jo
e pikëlluar dhe që ta kuptojë ajo se premtimi i All-llahut është i
vërtetë e i sigurt, por shumica e tyre nuk e dinë.
14. E pasi ai (Musai) e arriti moshën madhore dhe u bë i pjekur, Ne i
dhamë urtësi e dituri. Kështu ne i shpërblejmë bamirësit.
15. Dhe ai hyri në qytet në një kohë të pahetuar prej banorëve të tij,
dhe në të i gjeti dy veta që po përlaheshin, njëri prej ithtarëve të
tij e tjetri prej armiqve të tij, e ai i anës së tij i kërkoi ndihmë
kundër armikut dhe Musai i ra grusht e ai vdiç. Ai (Musai) tha: "kjo
është prej veprave të djallit, e s'ka dyshim se ai është armik i hapët
që shpie në humbje".
16. Ai tha: "Zoti im, unë e ngarkova veten e Ti më fal mua!" Dhe Ai ia
fali, se Ai është që fal shumë, është mëshirues.
17. Ai tha: "Zoti im, betohem në ato të mira që m'i dhurove mua se
kurrë nuk do të vihem në ndihmë të kriminelëve".
18. Dhe (Musai) agoi i frikësuar në qytet e duke pritur (se çka po i
ngjanë), kur qe, ai i cili e kishte kërkuar ndihmë dje, e thirri sërish
(në ndihmë), e Musai i tha: "Vërtet ti qenke ngatërrestar i njohur!"
19. E kur deshi ta rëmbejë atë që ishte armik i të dyve, ai tha: "A do
të më mbysësh mua siç e mbyte dje njeriun, ti nuk do tjetër, vetëm se
do të bëhesh arrogant në tokë, e nuk dëshiron të jeshë nga
përmirësuesit!"
20. Dhe erdhi një njeri që ngutej nga ana më e largët e qytetit e tha:
"O Musa, parësimi është duke biseduar për të mbytur ty, pra ti dil
(ik), unë jam këshillues yti".
21. E ai doli prej aty i frikësuar e duke pritur (se ç'po ndodh) dhe
tha: "O Zoti im, më shpëto prej popullit zullumqar".
22. Dhe kur drejtua kah Medjeni tha: "Shpresoj që Zoti im të më
orientojë rrugës së drejtë".
23. E kur arriti ujin e Medjenit, aty gjeti një grumbull njerëzish që
po i jepnin bagëtisë ujë, e pak më larg prej tyre vërejti dy gra që po
i ndalnin (kafshët e tyre) e u tha: "E çka është puna e juve dyjave?"
Ato që të dyja i thanë: "Ne nuk u japim ujë deri që të largohen
barinjtë, kurse babai ynë është shumë i vjetër!"
24. Atëherë ai u dha ujë (kafshëve) të tyre, pastaj u largua anash nën
një hije e tha: "O Zoti im, unë kam nevojë për çkado që të më japësh!"
25. E njëra prej tyre erdhi te ai, ecte e turpërueshme, e tha: "Babai
im të thërret që të paguaj ty shpërblimin për atë që na u dhe
(bagëtisë) ujë!" E Kur shkoi (Musai) tek ai dhe ia tregoi atij
ngjarjen, ai tha: "Mos ke frikë, paske shpëtuar nga populli zullumqar!"
207
26. Njëra prej atyre dyjave tha: "O babai im, merre këtë në shërbim me
pagë, pse më i miri i atij që do ta marrësh në shërbim është ai i
fuqishmi, e besniku!"
27. Ai (Shujabi) tha: Unë dëshiroj të martojë ty me njërën prej këtyre
dy vjzave të mia, me kusht që të shërbesh tetë vjet, e nëse i plotëson
dhjetë, ai është vullneti yt, e unë nuk dëshiroj të rëndojë ty, e në
dashtë All-llahu, ti do të gjejsh te unë mirëkuptim!"
28. Ai (Musai) tha: "Kjo le të mbetet mes meje e teje, e cilindo afat
që do ta kryej nga këta të dy, nuk do të ketë përgjegjësi për mua. Për
këtë që po themi All-llahu është garant".
29. E kur Musai e kreu afatin dhe udhëtoi me familjen e vet, e vërejti
kah ana e Turit një zjarr, e familjes së vet i tha: "Rrini këtu, unë
kam vërejtur një zjarr, ndoshta do t'ju sjell nga ai ndonjë lajm ose
ndonjë urë nga zjarri që të ngroheni".
30. Dhe kur arrit tek ai (zjarr) nga ana e djathtë e luginës së atij
vendi të bekuar me pemë u thirr: "O Musa, s'ka dyshim se Unë jam Allllahu,
Zoti i botëve!"
31. Dhe ti hidhe shkpoin tënd! E kur e pa Mussi se po lëviz si të ishte
gjarpër i shpejtë, ktheu të ikë e nuk e vëstroi prapa. O Musa, ktheu ku
ishe e mos u frikëso se me të vërtetë ti je i sigurt.
32. Fute dorën në xhep e ajo do të dalë e bardhë pa ndonjë të metë dhe
shtrëngoje për vete krahun tënd kur të frikësohesh. Këto janë dy
argumente nga Zoti yt për te faraoni dhe rrethi i tij, se me të vërtetë
ata janë popull i prishur.
33. Ai (Musai) tha: "O Zoti im, unë kam mbytur një njeri prej tyre, e
frikësohem se do të më mbysin!"
34. E vëllai im, Haruni, është më orator se unë, andaj dërgoje atë me
mua ndihmë që të vërtetojë fjalët e mia. Unë kam frikë se do të më
shpallin gënjeshtar.
35. (All-llahu iu përgjegj) Tha: "Ne do ta forcojmë ty krahun me
vëllain tënd dhe me argumentet Tona do t'ju japim pushtet juve dyve
ashtu që ata të mos mund t'u afrohen juve, andaj ju të dy dhe ata që u
janë bindur juve, jeni ngadhënjimtarë".
36. E kur Musai ua solli atyre argumentet Tona të qarta, ata thanë:
"Kjo nuk është tjetër vetëm se magji e trilluar dhe këtë nuk e kemi
dëgjuar as ndër prindërit tanë të hershëm!"
37. E Musai tha: "Zoti im e di më së miri për atë që u erdhi me udhëzim
prej Tij dhe kujt do t'i takojë përfundimi i mirë, se mizorët me siguri
nuk do të kenë shpëtim".
38. E faraoni tha: "O ju pari, unë nuk njoh njoh zot tjetër për ju pos
meje, andaj ti o Haman, m'i pjek (tullat) nga dheu e më ndërto një
kullë të lartë ndoshta do të arrijë ta shoh zotin e Musait, sepse unë
mendoj se vërtet ai është gënjeshtar".
39. Dhe ashtu ai dhe ushtëria e tij u sollën në tokë me kruenëçësi ndaj
të vërtetës dhe menduan se nuk do të kthehen te Ne.
40. Andaj, Ne e kapëm atë dhe ushtërinë e tij dhe e hodhëm në det,
shiko pra se si përfundojnë mizorët.
41. Dhe ata i bëmë prijësa që thërrasin për në zjarr dhe në ditën e
kijametit atje nuk do t'u ndihmohet.
208
42. Edhe në këtë botë i kemi përcjellë ata me mallkim, kurse në ditën e
kijametit ata janë të përbuzur.
43. E pasi i shkatërruam popujt e mëparshëm, Ne Musait i dhamë librin
që është dritë për njerëz dhe udhëzim e mëshirë që të marrin mësim.
44. E ti nuk ishe në anën perëndimore (të vendit ku All-llahu i foli
Musait) kur Ne Musait ia besuam shpalljen (e bëmë pejgamber dhe dërguam
te faraoni), e ti as nuk ishe aty pran.
45. Por Ne krijuam popuj (mes Musait e teje Muhammed), e koha ka zgjaur
(ndaj, të dërguam ty). Dhe nuk banove në mesin e popullit të Medjenit e
t'u lexosh këtyre argumentet Tona (lajmin për Musain, për Shuajbin, për
vajzat e tij), por Ne të dërguam (dhe të njoftuam).
46. Dhe ti nuk ke qenë pranë Kodrës Tur kur Ne e thirrëm (Musain), por
(tregimi ynë) është mëshirë nga Zoti yt, për t'ia tërhequr vërejtjen
një populli që para teje nuk u kishte ardhur pejgamber, dhe ashtu ata
të marrin mësim.
47. Dhe të mos thonë, kur t'i godasë ndonjë e papritur, të cilën e kanë
merituar vetë: "Zoti ynë, përse nuk na ke dërguar ndonjë pejgamber që
të pasonim argumentet Tua e të bëheshim besimtar!"
48. E kur Atyre u erdhi e vërteta nga ana Jonë, ata thanë: "Përse nuk
iu dha atij (Muhammedit) sikurse Musait (ndonjë mrekulli materiale)! Po
a nuk e mohuan atë që iu dha Musait më parë?" E, thanë: "Dy magji që
përmbajnë njëra-tjetrën. Dhe thanë: Çdonjërën prej tyre ne e mohojmë!"
49. Thuaj: "Nëse është e vërtetë çka thoni, atëherë sillni një libër
prej All-llahut që është edhe më udhëzues se këta dy (Tevrati e
Kur'ani), e ti përmbahem edhe unë atij?"
50. E nëse ata nuk të përgjigjen ty, atëherë dije se ata ndjekin vetëm
dëshirat e veta, e kush është më humbur se ai që duke pasur fakt prej
All-llahut, ndjek epshin e vet? S'ka dyshim se All-llahu nuk udhëzon
popullin zullumqar.
51. Ndërsa Ne pandërprerë u dërguam atyre shpalljen, ashtuqë të
mendojnë.
52. E atyre që Ne ua dhamë librin përpara këtij, disa prej tyre i
besojnë këtij (Kur'anit).
53. Dhe kur u lexohet atyre, thonë: "Ne kemi besuar atij, ajo është e
vërtetë prej Zotit tonë, ne edhe para tij kemi qenë myslimanë!"
54. Atyre u jepet shpërblim i dyfishtë për arsye se bënë durim, dhe ata
të keqen e largojnë me të mirën, e nga ajo që Ne e furnizuam, ata
japin.
55. Dhe kur e dëgjojnë ndonjë llomotitje marrëzie, i kthejnë shpinën
dhe thonë: "Ne kemi vepra tona e ju tuajat, qofshit larg nesh, ne nuk
na duhen injorantët!"
56. Është e vërtetë se ti nuk mund ta udhëzosh atë që do ti, por Allllahu
udhëzon kë të dojë dhe Ai është që di më së miri për të
udhëzuarit.
57. Ata thanë: "Nëse ne ndjekim rrugën e drejtë së bashku me ty, ne me
të shpejtë do të jemi të dëbuar prej vendit tonë!" Po a nuk u siguruam
Ne atyre një vend të shenjtë e të sigurt që aty sillen frutat e çdo
sendi si furnizim mga ana Jonë, po shumica e tyre nuk e dinë.
209
58. E sa vendbanime që përbuzën jetën e vet Ne i kemi shkatërruar, e
ja, ato janë shtëpitë e tyre, që pas tyre ato pak kohë janë banuar prej
dokujt dhe Ne ishim trashëgues të tyre.
59. Zoti yt nuk është i tillë që të shkatërrojë venbanimet para se në
kryeqendër të tyre të dërgoj pejgamber, i cili do t'u lexojë atyre
argumentet Tona, dhe Ne nuk shkatërruam vendbanime, po vetëm kur
banorët e tyre ishin zullumqarë.
60. Dhe çdo gjë që u është dhënë juve është kënaqësi dhe shije e kësaj
bote, ndërsa ajo që është te All-llahu (thevabi) është shumë më e mirë
dhe përhershme, pra, a nuk mendoni?
61. A është ai, të cilit Ne i kemi premtuar një premtim të mirë (për
Xhennet), sikurse ai të cilit i kemi dhënë kënaqësi të kësaj jete,
kurse në ditën e kijametit ai do të jetë prej të dënuarve?
62. (përkujto) Ditën kur i thërret ata e u thotë: "Ku janë ata shokët e
Mi, të cilët ju i pandehnit (si zota)?"
63. E ata, të cilët e merituan fjalën (dënimin), thonë: "Zoti ynë, këta
janë që ne i humbëm, i humbëm ata si hunbëm edhe vetë, ne para Teje
tërhiqëm se ata nuk na adhuruan neve!"
64. Dhe u thuhet: "Thirrni zotat tuaj"! Ata i thërrasin, por ata nuk u
përgjigjen dot, dhe shohin dënimin. E atëherë (do të dëshironin) sikur
të kishin qenë në rrugën e drejtë (e të mos përjetonin dënimin).
65. Dhe ditën kur (All-llahu) i thërret ata e u thotë: "Çfarë përgjigje
u keni dhënë të dërguarve?"
66. Atë ditë atyre u humbin faktet dhe ata nuk konsultohen ndërmjet
vete.
67. E për sa i përket atij që është penduar, që ka besuar dhe ka bërë
vepra të mira, ai le të shpresojë se është nga të shpëtuarit.
68. Zoti yt krijon çka të dojë dhe zgjedh kë të dojë, atyre nuk u takon
zgjedhja. I pastër edhe i lartë është All-llahu nga çka i përshkruajnë
për shok.
69. Dhe Zoti yt e di se ç'fshehin zemrat e tyre dhe se ç'faqin haptazi.
70. Ai është All-llahu, nuk ka Zot tjetër pos Tij, vetëm Atij i takon
falënderimi në këtë botë dhe në botën tjetër dhe vetëm Atij i takon
gjykimi dhe te Ai ktheheni.
71. Thuaj: "Sikur All-llahu t'a bënte natën të përhershme (t'ua
zgjaste) deri në ditën e kijametit, ç'mendoni, cili zot pos All-llahut
do t'ju sillte juve dritë? A nuk merrni vesh"
72. Thuaj: "Më tregoni, nëse All-llahu ua bën ditën të vazhdueshme deri
në ditën e kijametit, cili zot pos All-llahut do t'ju sjellë natë që të
pushoni në të? A nuk shihni (sa po gaboni)?"
73. Po mëshira e Tij, u bëri juve natën dhe ditën për të pushuar në të
dhe për të përfituar nga begatitë e Tij, prandaj, të jini mirënjohës!.
74. Dhe ditën që i fton (All-llahu) e, thotë: "Ku janë ata që i menduat
shokë të Mi?"
75. Dhe Ne do të nxjerrim prej çdo populli dëshmitarë e u themi:
"Sillni argumentin tuaj!" Atëherë do ta kuptojnë se e drejta (për Zot)
është vetëm e All-llahut, dhe dështon çdo trillim i tyre.
210
76. Karuni ishte nga populli i Musait dhe ai shtypte atë popull ngase
Ne i patëm dhënë aq shumë pasuri sa që një grup i fuqishëm mezi bartin
çelësat e (pasurisë së) tij, e kur populli i vet i tha: "Mos u kreno aq
fortë sepse All-llahu nuk i do të shfrenuarit!"
77. Dhe me atë që të ka dhënë All-llahu, kërko (ta fitosh) botën
tjetër, e mos le mangu atë që të takon nga kjo botë, dhe bën mirë ashtu
siç të ka bërë All-llahu ty, e mos bën të këqia në tokë, se All-llahu
nuk i do çrregulluesit.
78. Ai (Karuni) tha: "Më është dhënë vetëm në saje të dijes sime!" Po a
nuk e di ai se All-llahu shkatërroi para tij nga popujt e lashtë asish
që ishte edhe më i fuqishëm e më i pasur se ai, po mëkatarët kriminelë
as që do të pyeten për fajet e tyre (meqë All-llahu e di).
79. Ai (Karuni) doli para popullit të vet me stolinë e vet, e ata që
kishin synim jetën e kësaj bote thanë: "Ah, të kishim pasur edhe ne si
i është dhënë Karunit, vërtet ai është fatbardhë!"
80. E ata që ishin të zotët e diturisë thanë: "Të mjerët ju, shpërblimi
i All-llahut është shumë më i mirë për atë që besoi dhe bëri vepër të
mirë, po atë nuk mund ta arrijë kush përveç durimtarëve!"
81. Po Ne atë dhe pallatin e tij i shafuam në tokë dhe, veç All-llahut
nuk pati që ta mbrojë e as vetë nuk pati mundësi të mbrohet.
82. E ata që dje lakmuan të ishin në vendin e tij, filluan të thonë: "A
nuk shihni se All-llahu me të vërtetë i jep begati e komoditet atij që
do nga robërit e vet, e edhe ia mungon atë atij që do, e sikur Allllahu
të mos bënte mëshirë ndaj nesh, do të na sharronte në tokë edhe
neve; sa habi, se si jobesimtarët nuk gjejnë shpëtim!"
83. Atë, vend të përjetshëm (Xhennetin) u kemi përcaktuar atyre që nuk
duan as mendjemadhësi e as ngatërresë në tokë, e përfundim i këndshëm u
takon atyre që i frikësohen All-llahut.
84. Kush sjell me vete punë të mirë, atij do t'i takojë shpërblimi edhe
më i madh, ndërsa ai që paraqitet me punë të këqija, do t'i jepet dënim
vetëm aq sa e ka merituar.
85. S'ka dyshim se Ai që ta bëri obligim Kur'anin, Ai do të kthejë ty
aty kah erdhe. Thuaj: "Zoti im e di më mirë kush është që solli udhëzim
të drejtë dhe kush është në humbje të sigurt".
86. Ti as nuk ke shpresuar se do të shpallet ty libri, por kjo është
mëshirë e Zotit tënd, andaj ti kurrsesi të mos jeshë ndihmëtar i
jobesimtarëve.
87. Dhe kurrsesi ata të mos shmangin ty nga ajetet e All-llahut meqë
ato t'u kanë shpallur ty, dhe ti thirr te Zoti yt dhe kurrsesi mos u
bën pasues i dëshirave të idhujtarëve.
88. Veç All-llahut mos adhuro ndonjë zot tjetër, s'ka të adhuruar
tjetër veç Tij. Vetëm Atij i takon gjykimi dhe te Ai do të ktheheni!